موسيقي

داستان‌هايي كه درباره جنگ معمولاً روايت مي‌شود به خاطر رساندن مطلب، موسيقي حماسي مي‌طلبد كه بايد آن را خلق كرد و قطعاً به خاطر لطافت ساز بندي موسيقي نواحي ما، بايد رو برد به ساز بندي غربي از سينتي سايزرها بگير تا سازهاي بادي و غيره.

موسيقي در صحنه نمايش را مي‌توان از جمله عناصري دانست كه از بدو پيدايش اين هنر فاخر وجود داشته و قدمتي به بلنداي تاريخ هنر دارد. عنصري كه حركات، ديالوگ و بازي را در صحنه همراهي مي‌كند و به‌تنهايي مي‌تواند حس مخاطب را برانگيخته و مفهوم را به احساس او منتقل مي‌كند. آميختگي هر دو هنر موسيقي و تئاتر در طول تاريخ فراز و نشيب‌هاي زيادي را پشت سر نهاده است تا امروز و در اين نقطه از زمان، مخاطب و تماشاگر بتواند زيبايي اين پيوند عميق را به نظاره بنشيند و حسي را تجربه كند كه در تئاترِ خالي از موسيقي هرگز آن را نمي‌يابد.

در اين ميان اما مهجورماندن و كم‌توجهي به اين هنر و آسيب‌هاي ناشي از آن در تئاتر امروز، بسياري از صاحبان فن و نظر را نگران كرده است. شايد براي بسياري از دوستداران و علاقمندان تئاتر هنوز ارزش‌ها و كاركردهاي واقعي موسيقي تئاتر ناشناخته باشد. لزوم توجه به اين امر ما را بر آن داشت تا با يكي از هنرمندان موسيقي تئاتر استان بوشهر كه موفقيت‌هاي چندي را نيز در اين حوزه كسب كرده است به گفتگو بنشينيم. آنچه در ادامه مي‌خوانيد مشروح اين گپ و گفت با علي احمدي-سرپرست گروه موسيقي «نو نوا»- پيرامون موسيقي تئاتر است:

 جايگاه موسيقي در تئاتر و در بين عناصر تئاتر چيست؟

قطعاً تأثير خيلي زيادي در رساندن مطلب موضوع و داستان يك اجراي نمايش دارد غير از  كمك به حس بازيگر، اينكه در قسمت‌هاي سكوت يعني بدون ديالوگ اين موسيقي و نور است كه جايگاه بازي در سكوت تئاتر را مي‌رساند.

سالار عقيلي زاده (۱۱ آذر ۱۳۵۶ تهران) خوانندهٔ موسيقي سنتي و آهنگ هاي حماسي ايراني و دانش‌آموختهٔ هنرستان موسيقي سوره و نيز داراي مدرك كارشناسي در رشتهٔ بازيگري تئاتر است. وي خوانندهٔ ثابت اركستر موسيقي ملي ايران است و سابقهٔ كار با اركستر سمفونيك اصفهان، گروه دستان،، گروه راز و نياز و ارشد تهماسبي را دارد. سالار عقيلي سرود ايران جوان را با اجراي اركستر ملل خوانده است. همسر وي با نام حرير شريعت زاده نوازنده پيانو و دف است. 

عقيلي از ۸ سالگي فراگيري موسيقي را با نوازندگي سازهاي مختلف آغاز كرد. برادر و مادرش علاقه‌مند به موسيقي و مشوق او بودند و پدرش كه وكيل دادگستري بود بيش تر متمايل به پيشرفت تحصيلي او بود. او به هنرستان موسيقي رفت و از همان‌جا تصميم به يادگيري آواز گرفت.

او در طي بيش از ۵ سال نزد صديق تعريف به فراگيري آواز پرداخت. هم‌اكنون عقيلي افزون بر اجرا و ضبط آثار موسيقي به تدريس موسيقي در آموزشگاه خود و در هنرستان موسيقي مشغول است. او همچنين گروه رازونياز را تشكيل داد؛ كه اعضاي اين گروه عبارتند از: سالار عقيلي: آواز، حرير شريعت زاده: دف، حامد فكوري: تار، مهدي باقري: كمانچه، آرش فرهنگفر: تنبك و شهرام غلامي: عود. او به همراه اين گروه كنسرت‌هاي بسياري در داخل و خارج از كشور اجرا كرده‌است.

حرير شريعت زاده درباره آغاز آشنايي خود با سالار عقيلي مي‌گويد:

در جشنواره موسيقي فجر در سال ۱۳۷۵ با او آشنا شدم. با مادرم به عنوان تماشاچي به جشنواره رفته بودم. ساعات زيادي را در آنجا گذرانده بوديم. اعلام شد كه گروه حوزۀ هنري برنامه دارد. ما خسته بوديم. از مادرم خواستم كه برويم. از جا بلند شديم و در حال حركت به بيرون از سالن بوديم. هنوز از سالن خارج نشده بوديم كه گروه حوزۀ هنري كار خود را آغاز كرد. صداي سالار سالن را پر كرد.

ما در جاي خود متوقف شديم. صداي او تمام سالن را حيرت زده كرده بود. او جواني ۱۷ – ۱۸ ساله و ناشناخته بود و اين به حيرت جمع مي افزود. من كه رديف‌هاي آوازي را نزد خانم پريسا تمام كرده بودم و با سبك‌ها آشنا بودم به مادرم گفتم فكر مي كنم اين خواننده از شاگردان آقاي تعريف است.

مادرم با تعجب پرسيد من از كجا مي توانم اين را بدانم. گفتم از شيوۀ خواندن او مي فهمم. تا آنتراكت صبر كرديم و بعد با او صحبت كرديم. به اين شكل آشنايي ما شروع شد. پس از آشنايي بيشتر، همكاري هنري خود را آغاز كرديم. با هم كارهاي مختلفي با پيانو انجام داديم. تا اينكه در سال ۱۳۷۹ با هم ازدواج كرديم